کوچه های کرمان

مشخصه ی اکثر کوچه های کرمان در دوره قاجاریه، عرض بسیار کم و دیواره های بلند خانه ها و وجود ساباط (سقف میان دو دیوار که باعث جلوگیری از تابش آفتاب و ریزش باران و برف) بوده است که هنوز در بعضی از محله های قدیمی شهر کرمان (چون محله ی شهر، محله ی زرتشتیان) می توان نمونه ی این کوچه ها را دید.
بر تنگی کوچه ها و بلندی دیوار منازل کرمان در گذشته دو دلیل می توان برشمرد؛

یکی موقعیت جغرافیایی منطقه و سرما و گرمای طاقت فرسا در زمستان و تابستان و همچنین وزش بادهای شدید که به همراه خود دانه های شن حمل می نمودند، وجود کوچه های باریک و دیوارهای بلند خانه ها را لازم می نمود. دلیل دیگر را می توان در ضرورت و ایجاب مسئله امنیتی جهت حفاظت بیشتر در هنگام حمله دشمن برشمرد که از این رو، وجود دیوارهای بلند خانه ها را ضروری می نمود.
کوچه های تنگ و باریک به ویژه در شهر کرمان به حدی بوده است که به طنز به عنوان «کوچه های آشتی کنان» نیز معروف بوده اند. یعنی اگر دو نفر از همسایگان و یا اهالی یک محله به دلیلی با یکدیگر دچار کدورت و قهر بوده اگر در کوچه با یکدیگر روبه رو می شدند. به دلیل تنگی و باریک بودن کوچه ها، نمی توانستند تظاهر به ندیدن یکدیگر بکنند و از کنار هم رد شوند. لذا این ملاقات اجباری سینه به سینه و چشم در چشم، منجر به ادای سلام و حال و احوال پرسی و در نهایت رفع کدورت و آشتی ما بین آنان می گردید. عکس مربوط به دوره قاجاریه می باشد.

طراحی شده در مرکز طراحی و توسعه وب 2